Her gün birbirine bakıyor; kent ve mezarlık.. Mezarlık kentin içine düşüyor. Mezar taşları evlerin, minarelerin arasına giriyor, görsel varlıkla bütünleşiyor. Yaşamla ölümün bir olduğu kadrajın içine düşüyor burada insan. Yaşamın sürdüğü mekanlar ve mezarlar iç içe geçince, minareler konaklarla kol kola olunca mezar taşları, aynı düzlemin içine düşünce görüntüler bir garip oluyor. Konağın içinde yaşayanlarla burada adları mezar taşlarına yazılı olanların varlıkları düşündürüyor insanı. Ölümle yaşam üstüne bir sürü şey bellekte depreşiyor. Konakta olanlar da gelecek bir gün buraya. Var mı gelmemek? insanoğlunun yüzyıllardır bazen kafa yorduğu bazen üzerinde hiç düşünmek istemeyip bilinç arkasına attığı bu sözcüklerin kol kola girdiği mezarlıkta yeniden insanın aklına düşüyor. Çok düşünülmüş çok söz edilmiş bu konularda. Sonunda buralarda olmak var işte. Bazen taşlara yazılacak künye bazen küçük bir taş dikilecek başına mezarın. Mardin'de, 'doğum, ölüm, yaşam' hep sem-bolize edilmiş zaten... Kent kadrajın arkasında mezarlar önünüzde. Biraz yakın biraz uzak... Yaşamla ölümün aralığı sanki... O kadar yakın zaman dilimleri... Geçmi-şin içinde yüzyıllar bile ne kadar yakınlar birbirilerine değil mi? Yaşamın içindeki yıllar birbirlerini nasıl iter. Gerçek olan bir son var; her şeyin bir sonu var. Kente doymayan insanlar mı seçmiş bu mekanı? Bir tepenin üstüne sıralanmış mezar taşları. Görsel akustiğin içinde, bazısı görkemli bazısı sıradan taş. Bir sürü yazı yazmışlar taşların üstüne; çiçekler, motifler... Mezarlık kente bakıyor. Ölüm yaşama bakıyor. En iyisi bilinç altına atmak uçsuz bucaksız soruları. En iyisi yaşama koşmak... Orada kentin içinde, konaklarda, çarşıda, sokaklarda insanlar var. Onlara koşmak onlara bakmak söyleşmek görsel kadrajlar oluşturmak en iyisi...