Sıcak bir sonbahar gününde Mardin'e indik. Kentin karşısına geçip durduk. Kalenin önüne sıralanmış taş evlere bakakaldım. Bambaşka bir kentin karşısın daydım. Garip bir duy-guya belendim. Yolun kıyısındaki taş duvarın üstüne oturdum, üç ayağımı çıkartıp makinemi yerleştirdim, kente vizörden bakma-ya başladım. Gün bat-mak üzereydi. Taş evlerin batıya dönük yüzleri altın sarısına boyandı. Sanki tual üzerine resim yapıyordu gözlerim. Hafif bir yel esti. Önümdeki badem ağacının yaprakları hışırdadı. Güvercinler uçtu kente doğru. Uçurtmalarla buluştu güvercinler, laciverde kesen gökyüzünde dolaşmaya başladılar. Dile geldi önümdeki panorama. Kentin sözlerini not etmeye başladım. Hissettiklerim kentin ilk sözleriydi, yaşamalıydım, konuşmalıydım onunla. Kentin kişiliğiydi gördüklerim. Ressamın paha biçilmez tablosuna bakar gibi dalıp gittim.

Işıklar yanıncaya kadar öylece kalakaldım kentin karşısında. Işıklar yanınca kale gerdanlığını taktı. Beyaz tenli bir güzelin boynuna takılı pırlanta gibi. Yüz yüze kalmıştık. Tam karşı karşıya. Sevgiliye bakan bir çift göz gibi, kent bana bakıyordu. Çok şey anlatacağını hissettiriyordu. Anlayamadığım ama yüreğimde hissettiğim bir sihre bulanmıştım. Silinmez bir sihir. Kentin sokaklarına girip dinlemeliydim anlatılanları. Kent konuşacaktı. Ben onu sevdim, o da beni. Sevgiyi hissetim.Sihir silinmedi, sevgi de... Beş yıl gidip geldim Mardin'e. Bazen ilkbaharda bazen sonbahar bazen de yaz sıcağında... Fotoğraflarıma, denemelerimi ekledim. Bu kitap öyle tamamlandı.

Yüreğimdeki sevgiye özlem karıştı sonrasında. Ne zaman "Mardin" deseler, "Ne çok özledim" diyorum şimdi. Aramızda geçen-leri paylaşınca siz de anlayacaksınız bu ken-tin vazgeçilmezliğini...