Buyur etti, evine girdik. Tipik bir Mardin evi. Taş tavanlı odanın ahşap koltuklarına oturduk. Kahvelerimiz geldi. O kalkıp karşıdaki geyikli halının önüne oturdu. Üstte bir fotoğraf var, biraz eğ-rilmiş. "Gençliğim" dedi kahvesini yudumlar-ken..Dönüp baktı du-vardaki eğrilen resmine içini çekti... Odanın duvarlarında gezdirdi gözlerini. Duvarlar bir sinema sahnesi gibiydi onun için... Geçip gitti onca yıl... Arkada geyikler, kocaman boy-nuzlarını dikmiş hayalin içine girmişlerdi. Bir yudum aldı kahvesin-den, hemen babasını anlatmaya başladı. Bu ev babasından kalmıştı ona, 'yadigar'.. Mardin'deki tüm evler gibi yadigardı ona... Bakıp korumuş bugün-lere getirmişti. Neler geçmişti neler... Torun-lar onu dinliyorlardı. Sesi odanın taş duvarlarında geziniyor-du. Nice ses vardır duvarın üstünde. Üst üste yığılmıştır tümceler. Zaman onları istifleyip yığmıştır. Keşke sesler kalsa, İstediğimiz sesleri dinleyebilsek. Evleri dışardan dinleyince hiç ses duyamazsınız. Kat kat taş duvarın altında kalır sesler. Önce kalın bir duvarla ev zırha bürünür. Sokaktan ayrılır. Avludan sonra başlar ev. Yine kalın taş duvarların ardında kalır odalar. Kalın duvarlar çevirir evi. Odalarda sofalarda avlunun içine saklanır. Acılı, baharatlı sofraların sonunda sohbetin içindedir kahve. Kahvesi önünde, fotoğrafı duvarda, kalın duvarların çevirdiği odasında, geçmiş gelir geçer dil süzgecinden. Geyikler duvarda geçmişin izleridir. Mekanların dostudur geyikler, ipek üstüne konar öylece bakarlar odanın içine. Niye asılırlar böyle duvarlara bilinmez.