Kent önümde. Taş evlere sırt çeviren beton binalar, yoz görüntüleriyle estetik değerlere yoldaş olamamış. Birbirine kaş çatıyor burada taş ve beton... Taş, kızgın yüzyılların ruhunu serdiği yamaçta ayrık ot istemiyor. Yeşil, tek düze çimen gibi sırt sırta verip yüzyıllarca yaşamak istiyor taş evler. Ayaklarımın altındaki asfalt yaylanı-yor sanki. İnsanlar geçiyor. Kimi Türkçe kimi Arapça kimi Kürtçe konuşuyor. Yaşlı biri duruyor ilerde, önce Arapça sesleniyor birine sonra yanından geçene Kürtçe bir şeyler söylüyor, Türkçe yanıt veriyor. Mardin'de diller kol kola girmiş. Bir senfoni gibi karanlığın içine düşüyor sözcükler...Taş evlerin yüzeylerinde geziyor... Akustik ayrı ama anlamları bir... Diller birbirini anlıyor.Diller kol kola. Yüzyıllar boyu diller ve dinler birbirine komşu olmuş sokaklarda. Kah türkülerde kah acılarda kah sevgilerde. Asfalt ayağımın altında, yanımda dillerden düşen sözler karanlığa karışarak kente doğru yürüdüm. Her şeyi dinliyorum. Yanımdan geçen atların nallarından çıkan sesi. Hiç durmadan yanımdan geçen araçların homurtusunu ve dillerden düşen sözcükleri dinliyorum. Daracık sokaklar başlıyor caddenin iki yanında. Kent anlatmaya başlıyor kendisini. Dükkanlara kilit vuruyor insanlar... Sıcacık karşılıyorlar insanı. Akşamın bunaltıcı sıcaklığının üstüne düşüyor içten selamlaşmanın serinliği.